Κοτόπουλο με σαλάτα σπανάκι αβοκάντο ανανά και ρόδι.

 Προσπαθώντας να αλλάξω τον τρόπο που τρώω, αποφάσισα ότι θα δίνω περισσότερη προσοχή στην εμφάνιση των φαγητών μου, ώστε να μου αρέσουν αισθητικά και να μη τα βαριέμαι...

Το κοτόπουλο που σας παρουσιάζω σήμερα, είναι παράδειγμα αυτής της προσπάθειας!
Η συνταγή είναι... εκ των απλουστέρων!

Είναι φιλέτο κοτόπουλο (4 φιλέτα κομμένα σε λωρίδες), που το μαγείρεψα ψητό στην κατσαρόλα. Το σωτάρισα ελαφρά σε 3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο, έσβησα με 1 ποτήρι του κρασιού λευκό κρασί και το άφησα να μαγειρευτεί σε χαμηλή φωτιά, μέχρι να μαλακώσει. Χρειάστηκε να προσθέσω και λίγες κουταλιές νερό στην διάρκεια του σιγανού βρασίματος. Πρόσθεσα αλατοπίπερο.

Διέλυσα λίγη μουστάρδα (2 κουταλάκια του γλυκού) σε νερό (1 φλιτζανάκι του καφέ) και έριξα το διάλυμα στο κοτόπουλο, όπως και λίγο μέλι (2 κουταλάκια του γλυκού). Ανακάτεψα προσεκτικά και άφησα το κοτόπουλο να αρωματιστεί και να πάρει γεύση.

Έφτιαξα μια σαλάτα με φύλλα baby σπανάκι, νεροκάρδαμο (watercress), αβοκάντο κομμένο σε κύβους, ανανά κομμένο σε κύβους και σποράκια ροδιού. Έβαλα την σαλάτα σε ένα μπολ και πρόσθεσα μια απλή βινεγκρέτ. Ανακάτεψα προσεκτικά, ώστε να απλωθεί η βινεγκρέτ σε όλα τα λαχανικά. Τελικά αυτή η μικρή λεπτομέρεια κάνει την σαλάτα πιο νόστιμη! Αν απλά ρίξεις το λάδι και το ξίδι από πάνω και δεν φροντίσεις να απλωθεί παντού, το αποτέλεσμα είναι η βενεγκρέτ να κατρακυλά όλη στον πάτο της σαλατιέρας και τα λαχανικά να είναι πιο άνοστα.

Τοποθέτησα το κοτόπουλο με την σαλάτα στο πιάτο και πραγματικά απόλαυσα το αποτέλεσμα!
Η σαλάτα με το σπανάκι, το αβοκάντο, τον ανανά και το ρόδι μπορεί να σερβιριστεί από μόνη της! Είναι τόσο όμορφη και τόσο γευστική που θα εντυπωσιάσει και θα ομορφύνει όλο το τραπέζι!

Και μια και ξεμπερδέψαμε με την συνταγή ας παίξουμε! Η αγαπημένη μου Μάριον από το ιδιαίτερα όμορφο μπλογκ της "Μαγειρική και Τέχνη" μου πρόσφερε ένα βραβείο ένα πολύ καλοκαιρινό! 

Η υποχρέωση που αναλαμβάνω για να το πάρω και να το δώσω κι εγώ με την σειρά μου σε 5 αγαπημένα blogs, είναι να σας πω τα 5 πράγματα που αγαπώ το καλοκαίρι.

Μάριον σε ευχαριστώ πολύ που με θυμήθηκες και με έβαλες να σκεφτώ ξανά το καλοκαίρι! Μου λείπει τόσο πολύ μέσα στον χειμώνα του νοτίου ημισφαιρίου, που ζω! Εδώ έχει υπέροχες μέρες, λιακάδες, αλλά το κρύο σπίτι μας δεν παίζεται... Σιχαίνομαι τα κρύα σπίτια και η ατυχία μου με φέρνει να ζω σε ένα σπίτι, με τόσα παράθυρα και τόσο κακοφτιαγμένο, όσον αφορά στις μονώσεις, που δεν μπορεί να ζεσταθεί με τίποτα! Περισσότερα ρούχα φορώ μέσα στο σπίτι, παρά όταν βγαίνω βόλτα...

 Αφήνω την γκρίνια... Ξεκινάω με τις απαντήσεις!
Πέντε πράγματα που αγαπάω το καλοκαίρι είναι:
1.Οι διακοπές και η ελευθερία που συνεπάγονται!
2.Η αλμύρα της θάλασσας και τα χρώματα μέσα στο άπλετο φως, που ενώνονται και γίνονται το απόλυτο λευκό!
3.Το καρπούζι που κρυώνει χωμένο στην παραλία, για να μας γλυκάνει, όταν έρθει η όρεξη.
4.Η ραστώνη του απομεσήμερου, με ένα βιβλίο στο χέρι και ο ήχος των τζιτζικιών που σκάνε από την ζέστη.
5.Ο χρόνος, αυτή η ανθρώπινη εφεύρεση, που για κάποια περίοδο χάνει την σημασία του...

Σειρά μου τώρα να κάνω απονομή... Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα! Θέλω να το δώσω σε όλες τις φίλες που τα λέμε από εδώ! Τρέχει όμως τόσες μέρες το παιχνίδι, που οι περισσότερες έχετε ήδη παίξει! Διαλέγω 5 στην τύχη! 
Το βραβείο προσφέρεται:

1. Στην Dark chef από το Μυστήρια από την σκοτεινή κουζίνα.
2. Στην Πέπη από το pepis kitchen
3. Στην Ελπινίκη από Μια μπουκιά και ένα καιρό
4. Στην και λοιπόν από το kai loipon kai synepws kai giauto
5. Στην Ελένη από το Μαγειρική και φαντασία

Και εύχομαι σε όλους/όλες που ζείτε στο Β ημισφαίριο καλό καλοκαίρι, όμορφο, κοντά σε όσους αγαπάτε!!!!

Από το παράθυρο σου πέρασε το καλοκαίρι, πέρασε κι η συννεφιά

Σειρά μου να μιλήσω για την θέα από το παράθυρό μου! Η φίλη μου η Κωνσταντίνα που με ξετρελαίνει με τις γευστικές προτάσεις της στο μπλογκ της Sabor και η αγαπημένη μου Ερμιόνη από το the one with all the tastes με κάλεσαν να παίξω στο παιχνίδι "Τι βλέπω από το παράθυρό μου!"

Έριξα μια ματιά από τα παράθυρα και διαπίστωσα ότι ποτέ δεν χαζεύω την θέα, αλλά εστιάζω σε κάποια σημεία! Όλα σχεδόν τα παράθυρα του σπιτιού βλέπουν στο κήπο του συγκροτήματος κατοικιών που ζούμε. 

Η θέα λοιπόν είναι ένας κήπος από τον οποίο ξεπροβάλλουν οι στέγες των σπιτιών των γειτόνων μας. Τίποτα το συγκλονιστικό! Ο δικός μας κήπος είναι φυτεμένος με λεμονιές, λευκές τριανταφυλλιές και αγάπανθους. 

Το ιδιαίτερο στοιχείο όμως  είναι τα πουλιά που ζουν στο κήπο μας! Φροντίζω να τους βάζω νερό, φρούτα, σποράκια και ψίχουλα και αυτά καθημερινά με επισκέπτονται!

Από τα πιο εντυπωσιακά είναι τα Hadeda, κάτι μεγάλα πουλιά (με μήκος περίπου 70-80 εκ) σαν πελαργοί, με μακρύ ράμφος (περίπου 15- 20 εκ), γκρίζα φτερά με ιριδισμούς μωβ και πράσινο. Ζουν κοντά στα σπίτια και τρέφονται με σκουλήκια, σαύρες, έντομα, αλλά δεν λεν ποτέ όχι σε μια βρεγμένη φέτα ψωμί! Έχουν μια δυνατή χαρακτηριστική κραυγή "Κρ-χα-χα-ντιντα" που την βγάζουν τακτικά, όταν πετούν, όταν τρομάξουν, όταν καλούν τα παιδιά τους κλπ. Το σκυλί μας, η Ίρμα, τα μισεί και τα φοβάται συγχρόνως! Κάνει ότι μπορεί για να τα απομακρύνει από το σπίτι μας! Τα γαβγίζει μέχρι να φύγουν και μετά... τα κυνηγάει! Είναι αστείο να βλέπεις ένα σκυλί να φοβάται πουλί, αλλά φαίνεται ότι θα έχει φάει κάποια τσιμπιά!
Υπέροχα πουλιά είναι και τα Grey Lourie ή Go-away-bird! Είναι σε μέγεθος μεγάλου περιστεριού με μακριά ουρά και έχουν ένα εντυπωσιακό λοφίο, που φουσκώνει ακόμα περισσότερο αν φοβηθούν, ή ξαφνιαστούν! Η φωνή τους μοιάζει κατά την γνώμη μου με βέλασμα προβάτου, αλλά οι Ν Αφρικανοί ισχυρίζονται ότι μοιάζει σαν να λέει Go-away (φύγε)...
Στην ιπτάμενη πελατεία μου συγκαταλέγονται και πολλά άλλα πουλάκια πανέμορφα, που φοβούνται υπερβολικά την φωτογραφική μηχανή (ιδιαίτερα αν έχει και τον τηλεφακό επάνω) και εξαφανίζονται μόλις την βγάλω από την θήκη της και την στρέψω στην μεριά τους! Παράπονο το έχω! Να μη μου ποζάρουν!
Ο κήπος είναι στολισμένος και με ένα αγαλματάκι ενός στρουμπουλού μωρού, που παίζει κιθάρα! Θαρρώ ότι είναι είναι μια προσπάθεια των ιδιοκτητών, να δώσουν μια ρομαντική νότα στον μινιμαλιστικό κήπο! Ίσως είναι και μια προσπάθεια να τραβήξει τα βλέμματα μακρυά από τον εξωτερικό τοίχο του συγκροτήματος, που είναι αρκετά τρομακτικός... Έχει τουλάχιστον 3,50μ ύψος, ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα και κάμερες ασφάλειας...
Σε όλα έμαθα! Έμαθα και να ζω προστατευμένη και απομονωμένη από ένα τοίχο που δεν τον κοιτάω πια!
Τώρα είναι η σειρά μου να καλέσω στο παιχνίδι άλλες φίλες για να μας μιλήσουν για το παράθυρό τους με την θέα του!
1. την Ελένη από τα ταξίδια μου  
2. την Χρυσαυγή από το food for thought
3. την Λίτσα Φραουλίτσα από το Ηome is where your story begins.

Κοτόπουλο με ρόδι και αβοκάντο

Στην προηγούμενη ανάρτηση έλεγα ότι έχω αλλάξει τον τρόπο που τρώω. Τελευταία μου αρέσουν τα φαγητά που είναι λιγότερο επεξεργασμένα, με περισσότερα φρέσκα λαχανικά και φρούτα. Το κοτόπουλο αυτό, που συνοδεύεται με ρόδι και αβοκάντο, είναι η έκφραση των τελευταίων γευστικών προτιμήσεών μου!

Την συνταγή την είδα στο περιοδικό CookFresh Sprihg 2012. Βέβαια την έφτιαξα όπως την θυμόμουν και με ότι υλικά είχα! Ας δούμε τι έκανα!

Κοτόπουλο με ρόδι και αβοκάντο 
2 φιλέτα κοτόπουλου (χωρίς την πέτσα)
4 κουταλιές της σούπας ημίγλυκο κρασί.
2 κουταλιές της σούπας χυμό λεμόνι
1 κουταλάκι του γλυκού ξύσμα λεμονιού
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
4 κουταλιές της σούπας πετιμέζι ροδιού
αλάτι πιπέρι
1 αβοκάντο, κομμένο σε κυβάκια
1/2 ρόδι, τα σποράκια
Θα μπορούσα να είχα βάλει και μαϊντανό, μισή καυτερή πιπερίτσα και 2 φρέσκα κρεμμυδάκια όλα ψιλοκομμένα, αν το είχα σκεφτεί εγκαίρως. 
Όσο για τις ποσότητες, είναι ενδεικτικές γιατί στην μαγειρική δεν μετράω κουταλιές, με το μάτι τα κάνω!

Πώς τα μαγείρεψα?
Άνοιξα τα φιλέτα και τα χτύπησα με το εργαλείο- σφυράκι για το κρέας, να γίνουν λεπτά. Τα μαρινάρισα για 1 ώρα με το λάδι, το λεμόνι, το πιπέρι και 3 κουταλιές  Πετιμέζι ροδιού (η συνταγή για το πετιμέζι υπάρχει στο βιβλίο της Κικής Ξανθάκη "Λικεράκια και Σερμπέτια" εκδόσεις Έντυπο 2010, αλλά αν ψάξετε μπορείτε να το αγοράσετε και έτοιμο από ντελικατέσεν).
Όσο το κοτόπουλο αρωματιζόταν και μαλάκωνε στο ψυγείο, ετοίμασα την σαλάτα. Καθάρισα το ρόδι. Το έκοψα στη μέση, πήρα ένα μπολ και με μια ξύλινη κουτάλα το χτύπησα μαλακά στην φλούδα! Οι σπόροι ξεκόλλησαν και έπεσαν στο μπολ, όπως και ο χυμός του ροδιού από τα σποράκια που είχαν κοπεί. Αφαίρεσα προσεκτικά τις μεμβράνες και συνέχισα με το αβοκάντο. Το χώρισα στη μέση, αφαίρεσα το κουκούτσι και χάραξα την σάρκα του προσεκτικά με μαχαίρι με παράλληλες και κάθετες μαχαιριές ως το φλούδι. Έβγαλα τα κυβάκια του άβο, ξεκολλώντας τα από το φλούδι, σπρώχνοντας ένα κουτάλι της σούπας ανάμεσα στο φλούδι και την χαραγμένη σάρκα του.

Στο μπολ με τους σπόρους του ροδιού, έβαλα το άβο, σταγόνες λεμονιού (να μη μαυρίσει), το ξύσμα του λεμονιού, 1 κουταλιά πετιμέζι ροδιού και λίγο αλάτι και τα ανακάτεψα, όσο πιο απαλά μπορούσα, για να μη διαλυθεί το αβοκάντο. Θα του ταίριαζε και ψιλοκομμένος μαϊντανός, κάποια καυτερή πιπερίτσα και ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμυδάκι, αλλά το σκέφτηκα... πολύ αργά!
Στράγγιξα το φιλέτο του κοτόπουλου και το έβαλα σε ζεστό αντικολλητικό τηγάνι. Το γύρισα να σωταριστεί ελαφρά και από τις δυο μεριές και έσβησα με το ημίγλυκο κρασί. Πρόσθεσα τον χυμό που το μαρινάρισα και το μαγείρεψα σε μέτρια φωτιά, γυρίζοντας το κρέας για 25-30 λεπτά περίπου, ώσπου να ψηθεί καλά ως μέσα (με το κοτόπουλο δεν παίζουμε!), χωρίς να καεί η σάλτσα. Αν χρειαστεί, μπορούμε να προσθέσουμε κουταλιές νερό. Προς το τέλος το αλάτισα ελαφρά και συμπλήρωσα λίγο πιπέρι.
Το σέρβιρα αμέσως και έριξα επάνω την σαλάτα και τους χυμούς από το τηγάνι.
Ήταν πολύ νόστιμο, δροσερό και ελαφρύ! Για την εικόνα δεν σχολιάζω... την βλέπετε!
Δοκιμάστε το!

Η συνταγή αυτή αποτελεί την συμμετοχή μου στα παιχνίδια της κουζίνας, για τον Ιούνιο 2012 με τίτλο: Άνω κάτω ο Ιούνης αβοκάντο μας ζητά! 

http://paixnidiathskouzinas.blogspot.com/2012/02/blog-post.html

Όσο για την ερώτηση που κάνετε κορίτσια, για το πώς μας φαίνεται ο Ιούνης, ένα έχω να πω: Τα είδα όλα! Καύσωνα, υγρασία, λιακάδες, βρωμόκαιρο, ανέμους, βροχές, παγωνιά και ξαστεριές! Λες και σε ένα μήνα πέρασα όλες τις εποχές ενός χρόνου!

Και του χρόνου με υγεία!:))

Τάρτα με πράσο και καπνιστό μπέικον

Εδώ και λίγες μέρες γύρισα στη Νότια Αφρική, αφού ακολούθησα την αντίστροφη πορεία από αυτή που σας περιέγραψα στο προηγούμενο ποστ μου!

Πέρασα περισσότερο από ένα μήνα χωρίς να φωτογραφίσω σχεδόν τίποτα, μαγειρεύοντας ελάχιστα, μακρυά από food blog, χωρίς χειροτεχνίες, χωρίς κατασκευές κλπ. Απόλαυσα τις κόρες μου, το έριξα έξω, ηρέμησα, διάβασα κάμποσα βιβλία, στην Αθήνα έπεσε μπόλικη φασίνα (για να έρθω στα ίσα μου), τελικά κύλησαν οι μέρες!
Μου λείψατε! Έριχνα πότε πότε μια κλεφτή ματιά στα μπλογκ σας, αλλά μόνο για να βλέπω ότι είσαστε καλά!
Η απόσταση που κράτησα από την κουζίνα, από τους πειρασμούς που καθημερινά διαβάζω στα μπλογκ σας (και προφανώς δοκιμάζω σαν λαίμαργη που είμαι) και κυρίως, η συνέχιση της προσεκτικής διατροφής που κάνω μήνες τώρα, είχαν ευεργετική επίδραση στην σιλουέτα μου! Το γεγονός αυτό μου έχει φτιάξει πολύ το κέφι και με έχει κάνει να αλλάζω το τρόπο που σκέφτομαι και ετοιμάζω το φαΐ! Όλο και περισσότερο προτιμώ πιο φρέσκα και λιγότερο επεξεργασμένα υλικά!

Η σημερινή ανάρτηση είναι από παλιό... υλικό. Όμως είναι μια τάρτα από τις μεγαλύτερες επιτυχίες μου, που σταθερά άρεσε σε όσους την δοκίμασαν!!
Τάρτα με πράσο και καπνιστό μπέικον
Για την βάση (28 εκατοστά περίπου διάμετρος τάρτας)
250 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 πρέζα αλάτι
125γρ βούτυρο παγωμένο, σε κυβάκια
1 αυγό
2-3 κουταλιές της σούπας παγωμένο νερό
1 ασπράδι, ελαφρά χτυπημένο
Για την γέμιση

2 αυγά ολόκληρα

1 κρόκος

100ml κρέμα γάλακτος 

200γρ καπνιστό μπέικον κομμένο σε κυβάκια (0,5Χ0,5 εκατ.)

3-4 μέτρια πράσα σε ροδέλες

1/2 κούπα παρμεζάνα τριμμένη

125γρ τυρί γκούντα τριμμένη

125γρ τυρί πεκορίνο τριμμένο

Άνηθο ψιλοκομμένο

Αλάτι φρεσκοτριμμένο πιπέρι. 

Βάζουμε στον επεξεργαστή τροφίμων (ή μίξερ) το αλεύρι με το αλάτι και τα ανακατεύουμε. Προσθέτουμε το βούτυρο και ανακατεύουμε σε μεσαία ταχύτητα, μέχρι το μείγμα να γίνει σαν ψίχουλα. Προσθέτουμε το αυγό και το νερό, ενώ λειτουργεί ο επεξεργαστής, μέχρι να δημιουργηθεί μια ζύμη. Δεν χτυπάμε πολύ την ζύμη, σταματάμε το μηχάνημα μόλις σχηματιστεί.
Βγάζουμε την ζύμη σε ελαφρά αλευρωμένη επιφάνεια και με απλές κινήσεις φτιάχνουμε μια μπάλα, την πατάμε να γίνει δίσκος, την σκεπάζουμε με διαφανή μεμβράνη και την αφήνουμε στο ψυγείο να ξεκουραστεί για 1 ώρα περίπου.
 Σωτάρουμε το μπέικον σε τηγάνι αντικολλητικό για λίγα λεπτά, να πάρει χρώμα. Βγάζουμε το μπέικον από το τηγάνι. Αν είναι πολύ λιπαρό και έχει βγει πολύ λίπος στο τηγάνι, αφαιρούμε λίγο (το πετάμε). Βάζουμε στο τηγάνι το πράσο στο λίγο λίπος που απέμεινε από το μπέικον και το σωτάρουμε σε χαμηλή φωτιά, να μαραθεί, χωρίς να μαυρίσει.
Ανοίγουμε με την ζύμη φύλλο, ένα δίσκο διαμέτρου 30  περίπου εκατοστών, όχι πολύ λεπτό και την στρώνουμε σε φόρμα τάρτας. Βάζουμε την ταρτιέρα με την ζύμη στην κατάψυξη για 15 -30 λεπτά.
Οι μεταλλικές φόρμες τάρτας με την αποσπώμενη βάση, κατά την γνώμη μου, είναι οι καλύτερες για το ψήσιμο τάρτας. Χρησιμοποίησα την συγκεκριμένη φόρμα τάρτας πυρέξ, που είναι βολική επειδή είναι βαθιά, αλλά το ψήσιμο δεν ήταν αυτό που έπρεπε...
Τρυπάμε με πιρούνι την ζύμη για να μη φουσκώσει, στρώνουμε μέσα λαδόκολλα και την γεμίζουμε με μπίλιες για ψήσιμο τάρτας (ή φασόλια ή ρύζι). Ψήνουμε την βάση της τάρτας σε προθερμασμένο φούρνο, με αντιστάσεις πάνω κάτω, για 10 λεπτά, στους 180 βαθμούς.
Βγάζουμε την λαδόκολλα με τις μπίλιες και συνεχίζουμε το ψήσιμο της βάσης για άλλα 15 λεπτά. Την αφήνουμε λίγο να κρυώσει και την αλείβουμε με το ασπράδι του αυγού. Με το τρόπο αυτό δημιουργείται μια ελαφριά μόνωση στην βάση της τάρτας, που διατηρείται πιο τραγανή, γιατί δεν μουσκεύει από τα υλικά της γέμισης.
Γεμίζουμε την βάση με το μπέικον, το πράσο και τα τυριά. Χτυπάμε τα αυγά, το αλατοπίπερο (προσοχή στο αλάτι, μη γίνει πολύ αλμυρό το αποτέλεσμα γιατί υπάρχουν τα τυριά) με την κρέμα να ενώσουν και ρίχνουμε το μείγμα πάνω από τα τυριά. Πασπαλίζουμε με το άνηθο.
Ψήνουμε την τάρτα για 45-50 λεπτά στους 180 βαθμούς να ροδίσει και να σταθεροποιηθεί η γέμιση στο κέντρο.

Η τάρτα με το πράσο και το καπνιστό μπέικον μπορεί να είναι το πρώτο πιάτο σε ένα τραπέζι, αλλά μπορεί να σερβιριστεί και μόνη της με την συνοδεία μια πράσινης σαλάτας και μιας μπύρας!
Απολαύστε την!
Πολλά φιλιά από το χειμωνιάτικο Σάντον!

ΥΓ. Κάνει κρύοοοοο! Αυτό πολύ μου στοιχίζει γιατί είχα καλομάθει στη ζέστη της Ατλάντα και της Αθήνας και άρπαξα ένα κρυολόγημα... Άλλο να σας λέω!