Πιροσκί με κιμά στο φούρνο.

Τα πρώτα μου πιροσκί (piroshki) τα έφαγα στην Βάρκιζα, στο φούρνο των Α. Γεωργιάδου! Θυμάμαι ακόμα την μυρωδιά τους και την αφρατάδα τους! Τα έκαναν τηγανητά, με μπόλικη ζύμη. Τώρα πια δεν τρώω τηγανητά, αλλά πάντα νοσταλγώ την εποχή εκείνη, τις γεύσεις και τις μυρωδιές... Προσπάθησα να τα φτιάξω διασκευασμένα σύμφωνα με τις σημερινές μου διαιτητικές συνήθειες. Έγιναν πολύ νόστιμα, μα δεν έχουν καμιά σχέση με τα πιροσκί των παιδικών μου χρόνων. Την βασική συνταγή την βρήκα δημοσιευμένη από την εταιρεία Γιώτης για το Κυριακάτικο brunch. Έκανα την μισή δόση, γιατί δεν ήθελα πολλά κομμάτια και κάποιες μικρές αλλαγές και να το αποτέλεσμα.

Πιροσκί με κιμά στο φούρνο 
Για τη ζύμη:
1/4 της κούπας χλιαρό νερό
1 και 1/4 κούπες γάλα χλιαρό
2 κουταλιές της σούπας βούτυρο λιωμένο
1 αυγό χτυπημένο
400 γρ Αλεύρι για όλες τις χρήσεις (ίσως και λίγο περισσότερο)
1/2 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1 φακελάκι ξηρή μαγιά
  Για τη γέμιση:
200 γρ. κιμά
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κουταλιά της σούπας λάδι
1 ντομάτα σε κυβάκια στραγγισμένα
ελάχιστη ζάχαρη
αλάτι, πιπέρι,
μαϊντανό
μια μικρή φρυγανιά τριμμένη
1 αυγό, χωρισμένο
1 κουταλιά γάλα
60 γρ. φέτα τριμμένη με το πιρούνι

 Έβαλα στον αρτοπαρασκευαστή όλα τα υλικά για την ζύμη με την σειρά που τα γράφω και τα άφησα να γίνουν, προγραμματίζοντας το μηχάνημα στο σχετικό πρόγραμμα για ζύμες. Σε μια ώρα η ζύμη ήταν έτοιμη φουσκωμένη.
Αν δεν έχετε αρτοπαρασκευαστή θα κουραστείτε λίγο περισσότερο. Διαλύστε την μαγιά στο χλιαρό νερό, ανακατεύετε και λίγο από το αλεύρι και την αφήνετε να φουσκώσει λίγο. Βάζετε το υπόλοιπο αλεύρι σε επιφάνεια εργασίας σαν βουναλάκι. Στην κορυφή φτιάχνετε μια λακκούβα. Ρίχνετε το διάλυμα της μαγιάς στη λακκούβα του αλευριού. Προσθέτετε το βούτυρο, την ζάχαρη, το αλάτι και το αυγό. Ζυμώνετε το μείγμα ώσπου να γίνει μια μαλακή και λεία ζύμη. Ίσως χρειαστεί λίγο περισσότερο αλεύρι για να μη κολλά στα χέρια. Μαζεύετε τη ζύμη σε μια μπάλα και την αφήνετε σκεπασμένη σε ένα ζεστό σημείο. Σε 1 ώρα περίπου η ζύμη θα έχει διπλασιάσει τον όγκο της και θα είναι έτοιμη για να συνεχίσετε.
Αφού η ζύμη είναι έτοιμη με όποιον τρόπο την κάνουμε, συνεχίζουμε!
Ζυμώνω μια ακόμα φορά απαλά το ζυμάρι για να φύγει ο αέρας και να καθίσει. Αν κολλά στα χέρια, μπορεί να χρειαστεί λίγο αλεύρι ή χέρια λαδωμένα! Χωρίζω το ζυμάρι σε 20 ή 25 κομμάτια, τα κάνω μπαλάκια και τα σκεπάζω να μείνουν γύρω στα 15 λεπτά.
Στο μεταξύ ετοιμάζω την γέμιση. Σοτάρω τον κιμά και το κρεμμύδι με το λάδι και ρίχνω τις ντομάτες, ζάχαρη, αλάτι, πιπέρι και μερικές κουταλιές νερό. Επειδή θα βάλω και φέτα στο μείγμα προσέχω την ποσότητα του αλατιού. Αφήνω να σιγοψηθεί επί μισή ώρα μέχρι να φύγουν τα υγρά. Κατεβάζω από τη φωτιά και προσθέτω μαϊντανό, τη φρυγανιά, το κροκάδι, χτυπημένο ελαφρά με το γάλα και τη φέτα. Ανακατεύω να αναμιχθούν τα υλικά.
Παίρνω μπαλάκια ζύμης και τα ανοίγω ανάμεσα σε δύο λαδόχαρτα, σε λεπτό φύλλο (πάχος 0,3 cm). Κόβω το φύλλο με κούπ-πατ σε δίσκους διαμέτρου 8 εκατοστών περίπου. Βάζω στο κέντρο κάθε δίσκου μια κουταλιά γεμάτη από το μείγμα του κιμά. Διπλώνω το φύλλο σε ρολό, προσέχοντας να κλεισθεί το μείγμα μέσα. Βάζω τα πιροσκί σ’ ένα δίσκο αλευρωμένο και συνεχίζω μέχρι να τελειώσουν όλα. Τα σκεπάστε με πετσέτα και τα αφήνω άλλα 10-15΄λεπτά ν’ ανέβουν.
Βάζω το πιροσκί σε ταψί στρωμένο με λαδόκολλα και τ' αλείφω με πινελάκι με το ασπράδι του αυγού, ελαφρά χτυπημένο.
Τα έψησα σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς, για 20 λεπτά περίπου.

Σερβίρονται ζεστά ή σε θερμοκρασία δωματίου. Ήταν πολύ πιο νόστιμα όσα καταναλώθηκαν άμεσα!

Βέβαια, όπως είπα από την αρχή, δεν είχε καμιά σχέση με τα τηγανητά piroshki του φούρνου... Ποτέ δεν έχω φτάσει στο ύψος των γεύσεων των παιδικών χρόνων.

Μπάομπαμπ

Πρόσφατα στο blog Αφρική είδα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Νικολέτας Χρίστου, που δημοσιεύτηκε στην "ΑΛΗΘΕΙΑ", στις 28-05-2009, με τίτλο Baobab. Στο άρθρο χαρακτηρίζει το Μπάομπαμπ σαν ένα δένδρο -θαύμα για τον άνθρωπο, γιατί έχει φαρμακευτικές ιδιότητες, έχει βιταμίνες, αποθηκεύει εκατομμύρια λίτρα νερού και αποτελεί καταφύγιο για ανθρώπους και ζώα. Με αφορμή την ανάρτηση αυτή θυμήθηκα τα πανέμορφα δέντρα, που είχαμε δει και φωτογραφίσει στην Τανζανία! Τα περισσότερα τα είδαμε στο Εθνικό Πάρκο Tarangire στην Βόρεια Τανζανία.

Είχαμε την τύχη στο Taragire, να μείνουμε σε έναν ξενώνα, που η κεντρική μονάδα του ήταν χτισμένη γύρω από ένα τεράστιο Μπάομπαμπ! Τα δωμάτια ήταν "δεντρόσπιτια". Ξύλινα δωμάτια πάνω σε δέντρα!

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση ότι στο εσωτερικό του κορμού του συχνά φιλοξενούνται μελίσσια Οι χωρικοί καρφώνουν στον κορμό του μικρούς πασσάλους και δημιουργούν σκαλοπάτια για να σκαρφαλώνουν και να μαζεύουν το μέλι! Θυμήθηκα που λένε, ότι ο Θεός καθάριζε τον Παράδεισο και όπως σκούπιζε, πέταξε το δέντρο αυτό από ψηλά. Το Μπάομπαπ έπεσε ανάποδα στην γη, γιαυτό φυτρώνει έτσι! Επίσης, κάθε φορά που βλέπω Μπάομπαμπ, θυμάμαι τον Μικρό Πρίγκιπα, του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, που συναντά την αλεπού και του λέει το μυστικό της. "Είναι πολύ απλό: δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά δεν μπορούν να τα δουν τα μάτια "

Βραβείο!

Με βράβευσαν!

Η Κική και η Luna μου έδωσαν βραβείο για την φαντασία μου! Σας ευχαριστώ πολύ φίλες μου η εκτίμησή σας με κάνει... να ψηλώνω!

Τα πράγματα αυτά όμως έχουν και υποχρεώσεις! Το βραβείο λέει: Γράψε 5 πράγματα που σου αρέσουν σε ό,τι καλλιτεχνικό/δημιουργικό κάνεις. Τι σε εμπνέει να φτιάχνεις χειροποίητα δώρα; Στείλε το βραβείο σε 5 bloggers.

Τα 5 πράγματα που με ωθούν στη δημιουργία ?

1. Η αγάπη για τους "δικούς" μου είναι η κινητήρια δύναμη. Από αγάπη μαγειρεύω, φτιάχνω δώρα και στολίδια. Χωρίς αγάπη τίποτα δεν γίνεται!

2. Η ανάγκη να επικοινωνώ, να εκφράζομαι. Η φωτογραφία, η μαγειρική, η τέχνη είναι επικοινωνία- έκφραση.

3. Η διάθεση να σταματήσω τον χρόνο. Η φωτογραφία παγώνει την στιγμή...

4. Η ίδια η αισθητική! Έχω ανάγκη το ωραίο, τις αναλογίες, το μέτρο και το αναζητώ σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε πράγμα, κάθε ώρα...

5. Η ανάγκη να προσφέρω...

Τι με εμπνέει?

Οτιδήποτε πέσει στην αντίληψή μου και κινήσει το ενδιαφέρον μου! Ένας κήπος, ένα παιδί, μια ζωγραφιά, μια συνταγή, ένα χαμόγελο και κυρίως... ένα κλείσιμο ματιού....

Και τώρα το δυσκολότερο! Σε ποιους να προσφέρω το βραβείο? Οι bloggers είναι τόσο δημιουργικοί, που θα ήθελα να το μοιραστώ με όλους! Αλλά, ακολουθώντας τους κανόνες του παιχνιδιού, θα διαλέξω 5, που να μην έχουν ήδη βραβευτεί (και να το ξέρω)

Και αυτοί είναι (χωρίς σειρά) η heart n soul , ο Λάμπρος, η Αρτάνη, η Πηνελόπη και η Κατερίνα και τους προσφέρω το βραβείο για την φαντασία τους στα θέματα που παρουσιάζουν στα blog τους!

Αγαπημένο τραγούδι!

Ο Λάμπρος, από τον Ψαρότοπό του, μου ζήτησε να γράψω το αγαπημένο μου τραγούδι. Δύσκολη επιλογή! Η μουσική και τα τραγούδια παίζουν σημαντικό ρόλο στην ζωή μου και δεν υπάρχει ένα μόνο, που αγαπώ! Ούτε καν ένα μόνο είδος μουσικής, που προτιμώ! Ακούω κλασσική μουσική, τζαζ, έθνικ, ροκ, ποπ κλπ Διαλέγω λοιπόν σχεδόν στην τύχη! Ένα ελληνικό τραγούδι, που καρφώθηκε στο μυαλό μου, φτάνοντας στην Αθήνα από Γιοχάνεσμπουργκ, πριν από λίγες μέρες, με την ανατολή του ηλίου... Όμορφη πόλη Όμορφη πόλη, φωνές, μουσικές, απέραντοι δρόμοι, κλεμμένες ματιές, ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα, βουνά και γιαπιά, πελάγη απλωμένα. Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα, τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα, θα γίνεις δικιά μου. Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν, η νύχτα έπεσε, οι δρόμοι χαθήκαν… Η μουσική είναι του Μίκη Θεοδωράκη και οι στίχοι του Γιάννη Θεοδωράκη. Ανήκει στο κύκλο τραγουδιών "Λιποτάκτες". Το πρωτοτραγούδησε ο ίδιος ο συνθέτης, με μοναδική ευαισθησία, στον δίσκο που κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του '60. Έχουν γίνει πολλές εκτελέσεις του τραγουδιού από Έλληνες και αλλοδαπούς καλλιτέχνες. Θα αναφέρω λίγες πληροφορίες, που βρήκα στο youtube, για δυο πανέμορφες ξενόγλωσσες εκτελέσεις του τραγουδιού. Το 1962 ο Μίκης έγραψε την μουσική της ταινίας "Les Amants de Teruel", που αφορούσε την τραγική ιστορία αγάπης δυο νέων Ισπανών του Diego de Marcilla και της Isabelle de Segua. Η ιστορία τους είναι ανάλογη με εκείνη του Romeo και της Juliet. Το ομόνυμο τραγούδι της ταινίας, το ερμήνευσε η Edith Piaf. Το 2005 ο Γιώργος Νταλάρας και η Dulce Pontes τραγούδησαν μαζί την "Όμορφη πόλη". Στην συνέχεια η Dultce Pontes το ερμήνευσε στα Πορτογαλικά, με τίτλο "Os Amantes " και το περιέλαβε στο άλμπουμ της "O coraçao tem tres portas". Η ερμηνεία της είναι επηρεασμένη από τα νοσταλγικά fado. Απολαύστε την Ευχαριστώ πολύ τον φίλο μου τον Λάμπρο για την πρόσκλησή του στο "παιχνίδι"! Με την σειρά μου θα καλέσω τις φίλες μου heart n soul και Κική να μας πουν για τα τραγούδια που αγαπούν!