Bundt Chocolate Swirl Cake

Θυμάστε το φιλμ «Γάμος α λα Ελληνικά»? Εδώ στην Ν Αφρική, συχνά το φέρνω στο νου μου και γελάω (γλυκά)! Αυτή τη φορά το θυμήθηκα με το bundt cake! Ίσως θυμάστε την φάση, που οι γονείς του γαμπρού φθάνουν στο σπίτι της νύφης, κρατώντας στο χέρι ένα τόσο δα bundt cake, που προκαλεί αμηχανία στην πληθωρική Ελληνική Οικογένεια και καταλήγει σαν... βάζο, με λουλουδάκια στην κεντρική τρύπα του!!!!
Θα απορείτε γιατί τα γράφω αυτά… Έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο της Sharon Glass με τίτλο Sweet Endings με ενδιαφέρουσες συνταγές και το μάτι μου στάθηκε στο cake της, που φορμάρεται σε φόρμα για bundt cake…
Τώρα θα με ρωτήσετε, μόνο αυτό πρόσεξες? Ε όχι, όπως βλέπετε είχα και άλλα που τράβηξαν το ενδιαφέρον μου, όπως η σοκολάτα, οι στρόβιλοι, κλπ Στην αρχή έλεγα να κάνω όλη το ζυμάρι στον αρτοπαρασκευαστή, αλλά η ποσότητα της ζύμης είναι μεγαλύτερη από την ικανότητα του αγαπημένου μου φούρνου - ζυμωτηρίου… Έτσι κατέφυγα σε άλλες λύσεις...

Πάμε να δούμε την συνταγή!

Bundt Chocolate Swirl Cake
 15γρ (6 κουταλάκια) μαγιά στιγμής
Μια πρέζα αλάτι
1/2 κούπα ζάχαρη
6 κούπες αλεύρι
1 ½ κούπες χλιαρό γάλα
125 γρ βούτυρο λιωμένο (να μη καίει)
1 αυγό (σε θερμοκρασία δωματίου)
1 ½ κουταλάκι κανέλα
350γρ κουβερτούρα
Κακάο και άχνη για πασπάλισμα.

Βάλτε το αλεύρι, το αλάτι, την ζάχαρη και την μαγιά στο food processor και ανακατέψτε τα, ή, αν δεν βαριέστε, κάντε το με το χεράκι σας. Προσθέστε το χλιαρό γάλα, το λιωμένο βούτυρο και το αυγό και ανακατέψτε να γίνουν μια ζύμη μαλακή. Σε επιφάνεια εργασίας ζυμώστε για λίγα λεπτά τραβώντας και τυλίγοντας την ζύμη (και όχι «ζουλώντας» συνεχώς…), να γίνει ελαστική. Τοποθετήστε την ζύμη σε λαδωμένο μπολ. Σκεπάστε το με πλαστική μεμβράνη και αφήστε το να φουσκώσει τουλάχιστον για μια ώρα, σε ζεστό σημείο ή σε φούρνο, που τον έχετε ζεστάνει στους 50 βαθμούς και τον έχετε σβήσει.
 Όταν το ζυμάρι διπλασιαστεί σε όγκο, βάλτε το στην αλευρωμένη επιφάνεια, που δουλεύετε, και ζυμώστε το ελαφρά, να κάτσει λίγο. Ετοιμάστε την φόρμα που θα το ψήσετε, βουτυρώστε την. Εγώ το έβαλα σε φόρμα με τρύπα στο κέντρο, σε Bundt cake pan, διαμέτρου 28 εκατοστών. Όποια φόρμα χρησιμοποιήσετε (αν έχει τρύπα στη μέση), μετρήστε προσεκτικά την περίμετρό της. Θα χρειαστείτε αντίστοιχο μήκος ζυμαριού, για να τυλιχτεί μέσα. Μεταξύ μας, δεν είναι καν απαραίτητο να έχει τρύπα η φόρμα. Μπορείτε σε ένα κοινό ταψί να φτιάξετε ένα "σαλιγκάρι ", όπως έκανε η Κική, που το δοκίμασε ήδη! Μόνο που, θα το λέτε Chocolate Swirl Cake, χωρίς Bundt :-)...
Συνεχίζουμε λοιπόν! Με τον πλάστη, ανοίξτε με το ζυμάρι ένα παραλληλόγραμμο χοντρό "φύλλο". Για την περίμετρο της φόρμας μου (που είναι περίπου 0,88m) χρειάζεται "φύλλο" διαστάσεων 0,80Χ 0,25 m περίπου. Χρειάζεται λίγη προσοχή, αλευρωμένη επιφάνεια, αργές κινήσεις, μη σας τρυπήσει το ζυμάρι! Αυτό είναι το πιο δύσκολο σημείο στην εκτέλεση του κέικ! Αφού ανοίξετε το ζυμάρι, το αλείφεται με την λιωμένη κουβερτούρα (που δεν καίει) και πασπαλίζετε με κανέλα. Το στρώμα της σοκολάτας δεν πρέπει να είναι παχύ, γιατί στο τύλιγμα θα χυθεί απ έξω. Αφήνετε χωρίς γέμιση ένα περιθώριο, κατά μήκος της μεγάλης πλευράς του "φύλλου", περίπου 2 εκατοστών. Τυλίξτε σε σφικτό ρολό την ζύμη, στην στενή μεριά του ζυμαριού (η μακρυά θα τυλιχτεί γύρω στην τρύπα της φόρμας), έχοντας στο τέλος του ρολού το κομμάτι χωρίς γέμιση.
Τοποθετείτε το ρολό κυκλικά, μέσα στη φόρμα, με το σημείο που κλείνει το ρολό στο επάνω μέρος. Σκεπάζετε με πλαστική μεμβράνη και αφήνετε την φόρμα με την ζύμη, σε ζεστό σημείο, άλλη 1/2 ώρα - 3/4 της ώρας, να φουσκώσει για άλλη μια φορά.
Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 160 βαθμούς και ψήνετε 50-60 λεπτά. Αφού κρυώσει λίγο το ξεφορμάρετε πάνω σε σχάρα και μετά το τοποθετείτε σε πιατέλα και το στολίζετε με πασπαλισμένη άχνη και κακάο.
Το κέικ δεν είναι πολύ γλυκό. Το βρήκα ιδανικό για τον καφέ! Αν το θέλετε πιο γλυκό χρησιμοποιήστε κουβερτούρα γάλακτος, μη βάλετε κακάο από πάνω και πασπαλίστε με περισσότερη άχνη. Αν το σερβίρουμε χλιαρό απολαμβάνουμε την λιωμένη σοκολάτα

To Αστεράκι το είπε και το έκανε! Έφτιαξε το Swirl Cake και μου έστειλε την φωτογραφία του, λέγοντας ότι της άρεσε πολύ! Δείτε τι ωραίο που έγινε!

Boulders Beach η παραλία των Πιγκουΐνων

Η Boulders Beach (παραλία των ογκολίθων) είναι ένα τουριστικό αξιοθέατο, στην ευρύτερη περιοχή του Κέιπ Τάουν. Είναι φημισμένη για την γεωμορφολογία της, για την πλαζ που είναι κατάλληλη για κολύμπι και κυρίως για την αποικία των πιγκουΐνων, που έχει εγκατασταθεί εκεί! Βρίσκεται νότια του Κέιπ Τάουν στον κόλπο False Bay, στην ανατολική ακτή του Ακρωτηρίου, δίπλα από την γραφική πόλη- λιμάνι Simons Town. Η Boulders Beach πήρε το όνομά της από τους γρανιτένιους ογκολίθους, που υπάρχουν εκεί... Οι βράχοι αυτοί μοιάζουν σαν τεράστια βότσαλα, ριγμένα άτακτα σε μια αμμουδιά. Όλη η περιοχή προστατεύεται, ανήκει στο Table Mountain National Park. Κοντά στην παραλία υπάρχουν παραθεριστικές κατοικίες και εγκαταστάσεις αναψυχής, που αναπτύσσονται με ήπιο τρόπο. Παρουσιάζεται χαμηλή δόμηση, καμιά πυκνοκατοίκηση, και οι χρήσεις της γης είναι ελεγχόμενες: δεν μπορείς να χτίσεις ότι θες, όπου σου αρέσει...

Η θάλασσα είναι κατάλληλη για κολύμπι, γιατί η θερμοκρασία της είναι επηρεασμένη από το θερμό ρεύμα Agulhas. Θα πρέπει να σας πω ότι, οι περισσότερες παραλίες στο Κέιπ Τάουν, είναι παγωμένες! Ενώ είναι πανέμορφες, δεν μπορείς να κάνεις μπάνιο, αν δεν φοράς στολή κατάδυσης… Aκόμα και το κατακαλόκαιρο, η θερμοκρασία του νερού τους θυμίζει την θερμοκρασία του καταψύκτη! Βλέπεις λοιπόν τον περισσότερο κόσμο να απολαμβάνει την καλοκαιρία, παίζοντας στην άμμο και ελάχιστους, με στολές ολόσωμες, να βουτούν, κυρίως για να κάνουν σερφ (υποθέτω για να βγαίνουν και να ζεσταίνονται στον ήλιο!). Στην Boulders Beach μπορείς να κολυμπήσεις (και χωρίς το παλτό σου)! Αλλά δεν κολυμπάς μόνος σου! Στην παραλία αυτή εγκαταστάθηκε, την δεκαετία του 1980, μια αποικία πιγκουΐνων! Λέγεται ότι, το 1982 εγκαταστάθηκαν δυο ζευγάρια πιγκουΐνων και σήμερα η αποικία έχει αυξηθεί σε περίπου 3.000 ζωάκια! Αυτό οφείλεται εν μέρει στη μείωση της εμπορικής αλιείας, με τράτες, στο False Bay, η οποία αύξησε την παρουσία ψαριών, όπως σαρδέλες και γαύρους, που αποτελούν κύριο μέρος της διατροφής του πιγκουΐνου. Βρήκαν λοιπόν τροφή και εγκαταστάθηκαν. Δεν ήταν μόνο η τροφή, ήταν και η ασφάλεια!

Οι Αφρικάνικοι πιγκουΐνοι ζουν στις νοτιοδυτικές ακτές της Αφρικής, κυρίως σε νησάκια. Φαίνεται ότι στα νησάκια δεν κινδυνεύουν (τουλάχιστον) από τα αιλουροειδή, που τους εξοντώνουν. Τα τελευταία χρόνια, με την παρουσία των ανθρώπων, απομακρύνθηκαν τα ζώα που τους κυνηγούσαν και κάποιες ακτές έγιναν ασφαλείς για τις αποικίες τους. Εκτός από την Boulders Beach, πιγκουΐνοι έχουν εγκατασταθεί σε χερσαίες εκτάσεις στην Ναμίμπια και στο Stony Point (όπου τους επιτέθηκαν λεοπαρδάλεις και έπαθαν μεγάλες απώλειες).

Οι πιγκουΐνοι είναι υδρόβια πτηνά. Κάπως προϊστορικά… Παρουσιάστηκαν στη γη την εποχή που εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι! Υπάρχουν πολλά είδη πιγκουΐνων. Οι αφρικάνικοι είναι σχετικά μικρόσωμοι έχουν ύψος 50 ως 70 εκατοστά και βάρος 2 ως 5 κιλά. Το χρώμα τους είναι ασπρόμαυρο, με αεροδυναμικές γραμμές και μικρές βούλες στη κοιλιά. Σε γενικές γραμμές έχουν μαύρο στην πλάτη και λευκό στην κοιλιά. Μόνο γύρω στα μάτια τους έχουν ροζ χρώμα. Τα χρώματα αυτά αποτελούν ένα αποτελεσματικό καμουφλάζ. Το άσπρο τους προφυλάγει από τα υποβρύχια αρπακτικά, που από το βυθό αναζητούν την τροφή τους προς την φωτεινή επιφάνεια της θάλασσας και το μαύρο από τα ιπτάμενα αρπακτικά, που κοιτάζοντας από ψηλά στο σκοτεινό νερό, δεν μπορούν εύκολα να τους εντοπίσουν!

Παρόλο που στην αρχή νομίζεις ότι είναι όλοι ίδιοι, τελικά ο καθένας έχει κάποια διαφορά από τους υπόλοιπους. Η φωνή τους μοιάζει με γκάρισμα γαϊδάρου! Γιαυτό τους λένε και Jackass Penguin… Τα πόδια τους είναι μαύρα και μοιάζουν σαν τα πόδια της πάπιας, με μεμβράνη ανάμεσα στα δάχτυλα. Μαύρο είναι και το ράμφος τους. Τα φτερά τους είναι δυσανάλογα και αστεία θα έλεγα.

Η κίνησή τους στην ακτή είναι άχαρη, σχεδόν αστεία! Κάτω όμως από το νερό, στη θάλασσα είναι εξαιρετικά επιδέξιοι κολυμβητές! Λέγεται ότι κολυμπούν με ταχύτητα 24 χλμ. ανά ώρα! Οι καταδύσεις τους φθάνουν και στα 35 μέτρα ! Ζουν περίπου 10 χρόνια, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις φθάνουν ως και 24 χρόνια! Όταν γίνουν περίπου 4 χρονών ζευγαρώνουν και γεννούν 1-2 αυγά τον χρόνο. Είναι μονογαμικοί, θέλουν να αναπαράγονται στις ίδιες φωλιές και φροντίζουν πολύ τους νεοσσούς τους! (Προϊστορικά ζωάκια είπαμε!)

Οι περιοχές που προτιμούσαν να φτιάχνουν τις φωλιές τους ήταν σε γκουανό. Τι είναι γκουανό? Τα νησάκια (βράχοι), που φωλιάζουν θαλασσοπούλια, καλύπτονται από κουτσουλιές… αιώνων. Με τα χρόνια τα περιττώματα των πουλιών γίνονται σκληρά και αποκτούν αρκετά μέτρα πάχος. Αυτό είναι το γκουανό, που δημιουργεί ένα περιβάλλον ιδανικό για την επιβίωση των πιγκουΐνων. Όμως, το γκουανό είναι πλούσιο σε φωσφορικά άλατα. Το ιδανικό λίπασμα! Άρχισαν οι άνθρωποι, από τον 19 αιώνα, να το μαζεύουν για να το αξιοποιήσουν στις καλλιέργειές τους. Με τον τρόπο αυτό καταστρέψανε τους βιότοπους των πιγκουΐνων. Αναγκάστηκαν λοιπόν τα ζώα να προσαρμοστούν σε άλλες συνθήκες. Φτιάχνουν τις φωλιές τους σε λακκούβες στην άμμο, για να προστατεύουν τα αυγά από τον ζεστό ήλιο.

Εχθροί τους είναι όλων των ειδών τα αρπακτικά. Αλλά το χειρότερο κακό, όπως φαίνεται, είναι ο άνθρωπος…. Παρόλο που οι πιγκουΐνοι είναι είδος προς εξαφάνιση, υπάρχουν «άνθρωποι» που τρων τα αυγά τους! Και τα θεωρούν ιδιαίτερη λιχουδιά… (Δεν σχολιάζω). Τώρα, οι τόποι αναπαραγωγής προστατεύονται, αλλά οι πληθυσμοί τους έχουν μειωθεί δραματικά.

Άλλος κίνδυνος, που έχει να κάνει με τις ανθρωπογενείς δραστηριότητες, είναι η μόλυνση του περιβάλλοντος (κυρίως πετροχημικά που διαρρέουν, ναυάγια πετρελαιοφόρων, ή και απλοί καθαρισμοί δεξαμενόπλοιων ενώ ταξιδεύουν κλπ).

Αναφέρω χαρακτηριστικά ένα σχετικά πρόσφατο περιστατικό: Το 2000 ένα δεξαμενόπλοιο βυθίστηκε κοντά στο Robben Island και τόνοι πετρέλαιο χυθήκαν στις περιοχές που αναπαράγονται οι πιγκουΐνοι.

Οργανώσεις που ασχολούνται με την διατήρηση των πιγκουΐνων οργάνωσαν ολόκληρη επιχείρηση για την διάσωση των ζώων. Μάζεψαν 18.000 περίπου λερωμένα από πετρέλαιο ζώα, τα μετέφεραν σε αποθήκες και τα καθάρισαν.

Ταυτόχρονα άλλοι 19.000 πιγκουΐνοι, που δεν είχαν λερωθεί, σε πρώτη φάση, μαζεύτηκαν και μεταφέρθηκαν στο Πορτ Ελίζαμπεθ, για να γλυτώσουν την μόλυνση. Από εκεί τους απελευθέρωσαν όταν οι πετρελαιοκηλίδες είχαν καθαριστεί. Οι πιγκουΐνοι επέστρεψαν στις φωλιές τους με καταπληκτική ακρίβεια!

Βέβαια, υπήρξαν πολλές απώλειες!

Πρώτη φορά εμείς τους είδαμε στο Boulders Beach, το 1998, όπου η μεγάλη κόρη μου κολυμπούσε δίπλα σε πιγκουΐνους, τους πλησίασε και ένας της πάτησε μια τσιμπιά, που ακόμα την θυμάται! Τώρα, 11 χρόνια αργότερα, συνεχίζει να υπάρχει η πλαζ για τους λουόμενους, αλλά ο πυρήνας της περιοχής των πιγκουΐνων στο Boulders Beach έχει περιφραχτεί, για να προφυλαχθούν τα ζώα (αλλά και τα σπίτια φαντάζομαι, τις αυλές των οποίων διεκδικούν τα πουλιά…).

Περιμετρικά από την περιοχή των πιγκουΐνων έχουν κατασκευάσει μια ξύλινη εξέδρα, από την οποία μπορούν οι τουρίστες να πλησιάσουν να φωτογραφίσουν ή να παρατηρήσουν τους πιγκουΐνους στις χερσαίες δραστηριότητες τους!

Μου κάνει εντύπωση που τα ζωάκια αυτά δεν μας φοβούνται ιδιαίτερα! Μπορείς να τα πλησιάσεις στο 1 μέτρο και να μη φύγουν! Πιο κοντά σε τσιμπούν!

Όσες φορές και να βρεθώ εκεί δεν βαριέμαι να τους παρακολουθώ πώς βγαίνουν από την θάλασσα, πώς περπατούν, πώς κάνουν ηλιοθεραπεία, να ακούω τα γκαρίσματά τους και να τραβώ άπειρες φωτογραφίες….

Cape Point

Οι δυτικές ακτές της Αφρικής, που βρέχονται από τον Ατλαντικό Ωκεανό, είναι βραχώδεις, απότομες, αφιλόξενες και δεν είναι εύκολο να τις προσεγγίσουν πλοία. Οι πρώτοι θαλασσοπόροι, που επιχειρούσαν να βρουν θαλάσσιους δρόμους προς τις Ινδίες, κατάφεραν να δέσουν τα πλοία τους στην παραλία δίπλα στο ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Όταν είδα την παραλία αυτή ένοιωσα έκπληξη γιατί μου φάνηκε πολύ στενή και εκτεθειμένη στον καιρό.

Νοτιότερα από το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, βρίσκεται το Cape Point. Ο Ντιάζ αρχικά το ονόμασε ακρωτήριο των καταιγίδων, το 1488. Το σημερινό του όνομα του το έδωσε ο βασιλιάς της Πορτογαλίας Ιωάννης ο ΙΙ. «Cape Point», το αιχμηρό ακρωτήρι! Πραγματικά έτσι είναι! Είναι ένας μυτερός βράχος πάνω από την θάλασσα! Ένας βράχος, που έχει ύψος 249 μέτρα!!!

Με το αυτοκίνητο μπορείς να φτάσεις ως ένα σημείο στο ακρωτήριο. Μετά υπάρχουν διαμορφωμένα μονοπάτια, που μπορείς να ακολουθήσεις για να απολαύσεις την θέα και να βγάλεις φωτογραφίες. Ένα τελεφερίκ οδηγεί με λιγότερο κόπο στον φάρο, που λειτουργεί εκεί. Ο φάρος αυτός τοποθετήθηκε στο ακρωτήριο μετά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και λένε ότι είναι ο πιο ισχυρός φάρος της Ν Αφρικής.

Το Cape Point θεωρούσαν ότι ήταν το σημείο που συναντιόνται οι δυο ωκεανοί ο Ατλαντικός και ο Ινδικός. Η θεωρεία αυτή καταρρίφθηκε όταν βελτιώθηκαν οι τρόποι χαρτογράφησης της περιοχής. Οι δυο ωκεανοί ενώνονται λίγο πιο ανατολικά στο Cape Agulhas!

Στο ακρωτήριο διασταυρώνονται δυο από τις πιο διαφορετικές θερμοκρασιακά υδάτινες μάζες. Το ψυχρό ρεύμα Benguela που βρέχει την Δυτική ακτή της Ν Αφρικής και το θερμό Agulhas που βρέχει την Ανατολική ακτή του ακρωτηρίου. Ο αέρας στην περιοχή είναι πάντα δυνατός και τόσο καθαρός που αισθάνεσαι το οξυγόνο και την αλμύρα της θάλασσας σε όλο σου το σώμα. Η θαλάσσια περιοχή έχει έντονα ρεύματα και είναι πολύ επικίνδυνη για την ναυσιπλοΐα. Μεγάλος αριθμός ναυαγίων έχουν σημειωθεί στην περιοχή πιο συγκεκριμένα έχουν καταγραφεί 26 ναυάγια

Το Cape Point έχει ανακηρυχθεί σαν φυσικό καταφύγιο από το 1938, και αργότερα, το 1998 ενσωματώθηκε στο Table Mountain National Park. Το πάρκο αυτό που σχηματίστηκε έχει έκταση 7.750 εκτάρια (έκταση αντίστοιχη με την Σαντορίνη) Το πάρκο βρίσκεται 70 χλμ. νότια από το κέντρο της πόλης του Κέιπ Τάουν.

Είναι καταφύγιο για 250 είδη διαφορετικών πουλιών. Είναι ένας παράδεισος για τους ανθρώπους που έχουν το χόμπι να παρατηρούν τα πουλιά (ένα χόμπι πολύ διαδεδομένο στην Ν Αφρική). Στο πάρκο κατοικούν επίσης, σε καθεστώς απόλυτης προστασίας, μικρά θηλαστικά, ζέβρες, αντιλόπες, μπαμπουίνοι , στρουθοκάμηλοι, ερπετά, έντομα, χελώνες, σαύρες κλπ. Στη θαλάσσια περιοχή του υπάρχουν φώκιες, δελφίνια, σπάνια είδη φάλαινας και αμέτρητα διαφορετικά είδη θαλάσσιας ζωής. Καταπληκτική είναι και η χλωρίδα της περιοχής προσαρμοσμένη στους δυνατούς ανέμους που επικρατούν αλλά με εντυπωσιακή βιοποικιλότητα Η περιοχή του Cape Point είναι πόλος έλξης για τους λάτρεις των υπαίθριων δραστηριοτήτων και προσφέρει δυνατότητα για πεζοπορία, σέρφινγκ, ψάρεμα, picnicking, και ποδηλασία και όλα αυτά με φόντο το θεαματικό σκηνικό των βουνών και των ακτών στο πιο νοτιοδυτικό σημείο της Αφρικής, σε απόσταση 6.248Km από τον Νότιο Πόλο...

Πολύς κόσμος επισκέπτεται το ακρωτήριο. Οι υπεύθυνοι του πάρκου έχουν φροντίσει να υπάρχουν όλες οι απαραίτητες υπηρεσίες για την εξυπηρέτηση των τουριστών. Λειτουργούν λοιπόν εκεί αναψυκτήριο, εστιατόριο και ένα κατάστημα που πουλάει αναμνηστικά δώρα.

Η αίσθηση να είσαι στο σημείο αυτό είναι μοναδική!

Η εποχή των ανθισμένων Τζακαράντα

Στην Ν Αφρική η άνοιξη είναι σηματοδοτημένη από ένα χρώμα μωβ-μπλε. Είναι τα ανθισμένα Τζακαράντα, που την χρωματίζουν. Τα Τζακαράντα είναι μεγάλα δέντρα, που το ύψος τους μπορεί να φθάνει πάνω από 20μέτρα! Πρώτα ανθίζουν ολόκληρα και μετά βγάζουν φύλλα. Δενδροστοιχίες κατά μήκος των δρόμων έχουν το μωβ-μπλε χρώμα που βλέπετε στις φωτογραφίες. Το ίδιο χρώμα έχει και το έδαφος κάτω από τα δέντρα από τα πεσμένα λουλουδάκια τους. Τα δέντρα αυτά τα έφεραν οι λευκοί άποικοι στην Αφρική και τα φύτευσαν στις πολιτείες τους. Ιδιαίτερα η Πραιτόρια είναι η πόλη των Τζακαράντα! Είναι πανέμορφη αυτή την εποχή του χρόνου!

Τα δέντρα αυτά έχουν μεγάλες απαιτήσεις σε νερό! Έτσι λέγεται ότι, όπου φυτρώνουν εμποδίζουν άλλα φυτά να αναπτυχθούν και αποξηραίνουν το έδαφος. Για τον λόγο αυτό δεν τα φυτεύουν πια.

Οι μαύροι νομίζω ότι δεν τα συμπαθούν ιδιαίτερα, γιατί αποτελούν σύμβολο της λευκής κυριαρχίας...

Θυμάμαι ότι όταν ήρθαμε να εγκατασταθούμε στο Σάντον, ήταν και τότε ανθισμένα τα Τζακαράντα. Ήρθαμε μαζί με φίλους - συναδέλφους του Γ. Αυτό μας βοήθησε να προσαρμοστούμε πιο εύκολα. Με τον Α και την Ε είμαστε φίλοι από την Αθήνα. Τους άλλους τους γνωρίσαμε εδώ και δεθήκαμε σε μια καλή παρέα. Περάσαμε μαζί 3 χρόνια και μοιραστήκαμε έννοιες, γλέντια, μοναξιές, γέλια, αγωνίες, επιτυχίες, δουλειά. Δεν μου είναι εύκολο να μιλάω για συναισθήματα. Είναι πιο εύκολο να περιγράφω ανθισμένα δέντρα, πόλεις, ή την εκτέλεση ενός γλυκού, παρά να γράφω για αυτές τις πολύτιμες σχέσεις. Όμως κάποια κομμάτια της δουλειάς, που είχε αναλάβει η παρέα των αντρών ολοκληρώθηκαν. Μπορούν να συνεχίσουν από την Αθήνα. Δεν υπάρχει λόγος να μείνουν εδώ όλοι. Σήμερα η Ε φεύγει για την Ελλάδα. Γυρίζουν πίσω. Σύντομα θα την ακολουθήσει ο Α. Και για μένα το Γιοχάνεσμπουργκ θα είναι πιο άδειο.