Addo Elephant Park

To Addo Elephant Park βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1 ώρας, 72km, ανατολικά από το Port Elizabeth. Πριν φύγουμε από την περιοχή, αποφασίσαμε να το επισκεφθούμε. Περάσαμε 5 ευχάριστες ώρες, οδηγώντας μέσα στο πάρκο και φωτογραφίζοντας τα ζώα που συναντούσαμε. Θα μπορούσαμε να μείνουμε πολύ περισσότερο, αλλά δεν είχαμε χρόνο. Το πάρκο προσφέρει πολλές δυνατότητες για αναψυχή και τουρισμό. Διαθέτει καταλύματα, περιοχές που μπορείς να κάνεις βόλτα κάνοντας ιππασία, να κάνεις βόλτα (μέρα ή βραδάκι) με τα αυτοκίνητα του πάρκου για να απολαύσεις την φύση κλπ. Στην ευρύτερη περιοχή τα παλιά χρόνια ζούσαν πολλοί ελέφαντες. Η εξάπλωση του εποικισμού στην περιοχή και η δημιουργία αγροκτημάτων δημιούργησε προβλήματα στην συνύπαρξη ανθρώπων-ζώων. Τα ζώα αναζητούσαν τροφή στις καλλιεργούμενες εκτάσεις και, προφανώς, τις καταστρέφανε. Οι κάτοικοι ζήτησαν προστασία από την Κυβέρνηση και άρχισαν να σκοτώνουν τα ζώα. Το 1919 σκότωσαν πάνω από 120 ελέφαντες, σε διάστημα 11 μηνών. Με την "δραστική" μέθοδο αυτή μειώθηκε δραματικά ο πληθυσμός των ελεφάντων στην περιοχή. Σταδιακά όμως άλλαξε η κοινή γνώμη και ευαισθητοποιήθηκε σε σχέση με το θέμα της περιβαλλοντικής προστασίας και της διατήρησης της βιοποικιλότητας. Το 1931 αποφάσισαν να ιδρύσουν το Addo Park, για να προστατεύσουν τους τελευταίους 11 ελέφαντες, που είχαν επιβιώσει στην περιοχή. Έβαλαν ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα, για να προστατεύουν τα ζώα και να μην μπορούν οι ελέφαντες να βγαίνουν και να καταστρέφουν τα γύρω αγροκτήματα. Επίσης μεγάλωσαν την έκταση του πάρκου και έτσι σήμερα ζουν εκεί περίπου 450 ελέφαντες, βούβαλοι, μαύροι ρινόκεροι, λιοντάρια, λεοπαρδάλεις, αγριογούρουνα, κούντου, αντιλόπες, στρουθοκάμηλοι, φίδια, πουλιά, έντομα κλπ. Στην θαλάσσια περιοχή ζουν δελφίνια, πιγκουΐνοι, φώκιες, λευκοί καρχαρίες, φάλαινες!

Μη μου πείτε ότι δεν έχει πλάκα το έντρομο ελεφαντάκι! Δείτε και το στήθος της μαμάς του!

Ο Ελέφαντας, ο βούβαλος, το λιοντάρι, η λεοπάρδαλη και ο ρινόκερος αποτελούν το big 5 των ζώων. Στο Αddo μπορεί ο επισκέπτης να δει το big 7, που είναι το big 5 και επιπλέον η φάλαινα και ο λευκός καρχαρίας.

Βέβαια, η επίσκεψη σε ένα πάρκο δεν εξασφαλίζει ότι θα δει κανείς όλα τα ζώα! Κάθε επίσκεψη έχει την τύχη της! Παίζει ρόλο και ο καιρός. Άμα βρέχει τα ζώα δεν πλησιάζουν στις λίμνες με το νερό που είναι σε προσπελάσιμες περιοχές. Γιατί βρίσκουν παντού μικρές λακκούβες με νερό.

Αυτή η ομάδα υλυκών ελεφάντων που ξεπερνούσε τους 20, έφτασε στον νερόλακο σε διάταξη (πρώτες και τελευταίές οι μεγάλες και στην μέση οι νεώτερες και τα μωρά) με μεγάλη ταχύτητα και μόλις ξεδίψασε απομακρύνθηκε ομαδικά εντελώς αθόρυβα!

Παίζει ρόλο και η βλάστηση Αν φυτρώνει ψηλό χορτάρι δεν βλέπεις τα ζώα. Μας έχει τύχει, σε άλλο πάρκο, με λιοντάρι ξαπλωμένο (που συμπτωματικά το είδαμε) μπροστά μας, κρυμμένο στα "χορταράκια"!

Από αυτή την άποψη είναι καλή εποχή ο χειμώνας. Υπάρχει ξηρασία και δεν υπάρχουν χόρτα. Στο Addo Park είδαμε πολλούς ελέφαντες. Στην είσοδο του πάρκου υπήρχε μια μεγάλη πινακίδα που απαγόρευε στους επισκέπτες να βάλουν στο πάρκο εσπεριδοειδή. Ο λόγος αυτής της απαγόρευσης οφείλεται στο εξής: Τον χειμώνα έριχναν παλιά (πριν την δεκαετία του 70) πορτοκάλια, για να τραφούν οι ελέφαντες καλύτερα. Οι ελέφαντες λάτρεψαν αυτή τη τροφή. Αν λοιπόν κάποιο αυτοκίνητο είχε εσπεριδοειδή τα μύριζαν και κυνηγούσαν το όχημα, κραυγάζοντας, για να φάνε! Οι ελέφαντες είναι επικίνδυνα ζώα, γιατί μπορούν με μεγάλη ευκολία να ανατρέψουν, ή να λιώσουν ένα αυτοκίνητο... Έτσι λοιπόν απαγορεύτηκε η μεταφορά πορτοκαλιών στο πάρκο! Είδαμε επίσης στρουμπουλά αγριογούρουνα και θυμηθήκαμε τον "Βασιλιά των Λιονταριών", με τον Πούμπα και τον Τιμόν. Ο Τιμόν είναι ένα meerkat, ένα ζωάκι που μοιάζει με νυφίτσα! Είδαμε μια ομάδα, αλλά είναι τόσο αεικίνητα, που δεν μπορέσαμε να τα φωτογραφίσουμε.

Η φωτογραφία των meerkats είναι από την Καλαχάρι.

Είδαμε στρουθοκαμήλους, αρκετές αντιλόπες και πανέμορφα Kudu! Στην κάτω φωτογραφία βλέπετε ένα αρσενικό Kudu! Απολαύστε τα

Το φεστιβάλ του Grahamstown

To Grahamstown είναι μια πόλη της Ν Αφρικής, χτισμένη μεταξύ του Port Elizabeth και του East London, σε μια περιοχή που ονομάζεται, για ιστορικούς λόγους, Frontier Country. Είναι παλιά πόλη χτισμένη σε μια περιοχή με λόφους, με ενδιαφέρουσα πολεοδομική οργάνωση, παραδοσιακά κτίρια, παλιές εκκλησίες και ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ονομαστά Πανεπιστήμια της Ν Αφρικής, το Rhodes University. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή στο Grahamstown γίνεται ένα φεστιβάλ τέχνης από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά γεγονότα της χώρας, που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον του κοινού. Στα πλαίσια αυτού του φεστιβάλ βρεθήκαμε και εμείς εκεί. Υπήρχαν μουσικές, χορευτικές και θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις, παρουσιάσεις, αλλά και ένα μεγάλο παζάρι στημένο τόσο στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου όσο και στους γύρω κοινόχρηστους χώρους. Απολαύσαμε το ανακάτεμα των ανθρώπων ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, εθνικότητας κλπ, που γιόρταζαν ενωμένοι χωρίς φόβο, διαχωρισμούς και προκαταλήψεις. Αυτή η ελευθερία είναι η επιτυχία της σχετικά νέας Δημοκρατίας της Ν Αφρικής, που προσπαθεί, άλλες φορές θετικά και άλλες φορές χωρίς καλά αποτελέσματα, να σταθεί στα πόδια της και να ακολουθήσει τις αρχές της. Μας δόθηκε ευκαιρία να μπούμε στους χώρους του Πανεπιστημίου, να ακούσουμε μουσική μέσα σε Καθεδρικούς Ναούς, να δούμε χορευτικούς αυτοσχεδιασμούς σε ανοικτό χώρο, να απολαύσουμε τους βοτανικούς κήπους, να χαζέψουμε στους δρόμους το υπαίθριο παζάρι που είχε αναπτυχθεί, Να απολαύσουμε τις πρωτότυπες αφίσες για τις παραστάσεις, να ανακατευτούμε με τον κόσμο... Ο καιρός ήταν υπέροχος αν και βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα. Οι περιοχές προς τον Ινδικό ωκεανό είναι πιο θερμές, σε γενικές γραμμές, από την υπόλοιπη χώρα και αποτελούν τόπο παραθερισμού για πολλούς Ν Αφρικανούς. Η Artanis είχε την ιδέα να παρουσιάσει φωτογραφίες από τον τρόπο που ντύνονται οι Νεο Ζηλανδοί. Είπα λοιπόν να ανεβάσω και εγώ ένα ποστ με εικόνες από την καθημερινή ζωή στην Ν Αφρική. Εδώ όμως, είναι κάπως δύσκολο να τραβάς φωτογραφίες από το αυτοκίνητο στον δρόμο... Μπορεί να θεωρηθεί προσβλητικό και να βρεθώ σε μπελάδες. Έτσι βρήκα την ευκαιρία στο Grahamstown! Επειδή για πρώτη φορά παρουσιάζω φωτογραφίες με ανθρώπους από την Ν Αφρική, θα ήθελα να κάνω και ορισμένα σχόλια για να γίνει πιο κατανοητή η εικόνα. Στην Ν Αφρική του Απαρτχάιντ, οι κατώτερες κοινωνικά (και προφανώς οικονομικά) ομάδες ήταν οι Ινδοί και οι Μαύροι. Τους Ινδούς τους είχαν φέρει στην χώρα οι Άγγλοι, που συνήθιζαν να χρησιμοποιούν σαν υπηρέτες, κατοίκους από άλλη αποικία τους και όχι από την χώρα που βρισκόντουσαν. Οι Ινδοί είχαν τότε, γενικά, περισσότερα "προνόμια" από τους Μαύρους. Τους χαρακτήριζαν "εγχώμους" ζούσαν σε καλύτερα σπίτια, μπορούσαν να κυκλοφορήσουν "κάπως" πιο άνετα, γενικά ήταν κάπως πιο αποδεκτοί από την άρχουσα λευκή κοινωνία. Η διάκριση αυτή έφερε άλλον ένα ρατσισμό μεταξύ Ινδών -Μαύρων, που συνεχίζει και σήμερα. Τώρα οι Μαύροι κάνουν την ζωή δύσκολη στους Ινδούς. Οι Λευκοί όταν ήθελαν να ξεχωρίσουν στα γρήγορα αν κάποιος ήταν Ινδός ή Μαύρος, έβαζαν στα μαλλιά του ένα μολύβι. Αν το μολύβι γλιστρούσε προς τα κάτω, τότε ο άνθρωπος ήταν Ινδός και είχε ελάχιστα καλύτερη μεταχείριση. Αν όμως το μολύβι μπλεκόταν στα σγουρά μαλλιά τότε ... μαύρη ήταν η μοίρα του κακομοίρη.... Το γεγονός αυτό, μαζί με την δυσκολία να χτενιστούν, την μόδα που προβάλλεται από παντού κλπ φαίνεται, ότι είναι ο λόγος που οι Μαύροι προσπαθούν να αλλάξουν τα μαλλιά τους. Τα ξυρίζουν οι περισσότεροι (και πολλές γυναίκες), προσπαθούν μάταια να τα ισιώσουν μαδώντας τα, τα μαζεύουν και φορούν ποστίς, περούκες, σκούφιες, μαντίλια ή φτιάχνουν τα ωραιότατα κοτσιδάκια με τις χιλιάδες χωρίστρες, ή ράστα. Οι παραδοσιακές στολές τους είναι πολύχρωμες και εντυπωσιακές! Ο έντονος ήλιος, τα ζώα (ιδιαίτερα τα πουλιά) και τα λουλούδια με τα εντυπωσιακά χρώματα τους βοηθούν να αποκτήσουν ένα αισθητικό κριτήριο διαφορετικό από το δικό μας. Και η διαφορετική ηθική έπαιξε ρόλο. Στολίζουν με χάντρες τις στολές τους, τις ποδιές των κοριτσιών ακόμα και αντικείμενα όπως οι ομπρέλες τους, που τις χρησιμοποιούν περισσότερο για να προστατεύονται από το ήλιο, παρά για την βροχή. Βέβαια, οι Λευκοί όταν ήρθαν στην Αφρική, προσπάθησαν να επιβληθούν σε όλα. Υπέβαλλαν με δυο λόγια στους ιθαγενείς την ιδέα, ότι η λευκή κουλτούρα είναι η ανώτερη και ότι σε αυτή πρέπει να προσαρμοστούν, αν θέλουν να λέγονται άνθρωποι.... Αυτή η ισοπέδωση διέλυσε τις τοπικές αξίες, την αισθητική, την κουλτούρα και έβαλε στην θέση τους το χάος. Ο Μαύροι έχουν διαφορετικό σωματότυπο, (καλά για το χρώμα δεν μιλάμε), διαφορετική οικονομική δύναμη, διαφορετικά πρότυπα, επομένως δεν μπορούν ούτε να μιμηθούν το λευκό "ιδεώδες", αλλά ούτε να διατηρήσουν το παραδοσιακό. Βέβαια και οι Μαύροι επηρέασαν την αισθητική των Λευκών... Το βλέπει αυτό και στην τέχνη και στην μόδα. Οι πλούσιοι προσπαθούν να ακολουθήσουν με ευλάβεια τις προσταγές της δυτικής μόδας με κάποιες πιο "λουσάτες" πινελιές. Σε καθημερινή βάση ντύνονται κάπως πιο "απλά", αλλά στις γιορτές ντύνονται πολύ πιο επίσημα, ακριβά, επιδεικτικά. Οι μεσαίες τάξεις δεν νοιάζονται υπερβολικά. Ντύνονται πιο απλά (στο Εγγλέζικο στυλ), δεν το πολύ ψάχνουν σαν τους Έλληνες, φορούν όμως πιο πολλά χρώματα, εντυπωσιακά αξεσουάρ, χρυσά, άνιμαλ πριντ κλπ. Στις αγροτικές περιοχές οι κάτοικοι έχουν σαν στόχο τους μόνο την πρακτικότητα! Αρκεί να βολεύονται και να είναι φθηνά! Οι μαθητές στα σχολεία φορούν στολές σύμφωνα με τις Εγγλέζικες συνήθειες. Τελευταία έχει τεθεί θέμα από τις μουσουλμανικες κοινότητες να αλλάξουν οι στολές και να επιτραπεί στα κορίτσια τους να φορούν μαντίλα... Πριν από μια δεκαετία οι περισσότεροι Ν Αφρικανοί, λευκοί ή μαύροι, περπατούσαν ξυπόλητοι ακόμα και στα εμπορικά κέντρα. Ιδιαίτερα τα παιδιά! Πήγαιναν παντού ξυπόλυτοι ακόμα και στις κοινόχρηστες τουαλέτες (που σχεδόν πάντα είναι πεντακάθαρες οπτικά)! Τα τελευταία χρόνια αυτό έχει πάψει. Βέβαια, αν βρεθεί η ευκαιρία θυμούνται τα παλιά. Οι λευκοί άντρες (αλλά και μαύροι) φορούν κυρίως κοντά παντελόνια, ως το γόνατο, ακόμα και τον χειμώνα! Το συμπλήρωμα αυτής της εμφάνισης είναι οι πλαστικές παντόφλες, που τους συνοδεύουν παντού. Βέβαια πουθενά δεν βλέπεις τον μοναδικό "παππού με το φανελάκι κατά το θέρος" (ή και χωρίς φανελάκι) της συνηθισμένης ανδρικής ελληνικής ένδυσης. Οι Μαύροι έχουν μπει σε έναν αγώνα να κατακτήσουν την μεσαία αστική τάξη! Όσοι νομίζουν ότι έχουν τις προδιαγραφές, ντύνονται πιο προσεκτικά, αλλά ιδιαίτερα προσέχουν τα παιδάκια τους! Τους φτιάχνουν ωραία τα μαλλάκια και τα ντύνουν με περίσσια φροντίδα! Σε ένα άλλο βαθμό, αυτό το έχω ξαναδεί, στην Ελλάδα, που οι οικογένειες επιβαρύνουν άνισα τον προϋπολογισμό τους, για την ένδυση (και μόρφωση) των παιδιών τους, με στόχο την κοινωνική άνοδο....

Κάποιες ξεχωριστές ημερομηνίες

Μόλις είδα την μεγάλη κόρη μου την Φ. για πρώτη φορά, ένοιωσα δέος. Ένα τόσο δα πλασματάκι, τόσο τέλειο, τόσο γνώριμο, τόσο αγαπημένο! Θυμάμαι ακόμα τα μεγάλα μάτια της, στην πρώτη ματιά που ανταλλάξαμε πριν βυθιστούμε η μια στην αγκαλιά της άλλης.

Σύντομα ήρθε στο κόσμο και η μικρή μου κόρη να συμπληρώσει την ευτυχία μου και να ισορροπήσει την οικογένεια.

Τα χρόνια πέρασαν ατέλειωτα γρήγορα. Θυμάμαι σαν όνειρο να τρέχω να προλάβω παιδιά, δουλειά, σπίτι, με μόνο στήριγμα τον Γ. Και τα καταφέραμε καλά νομίζω… Η Φ. από την πρώτη στιγμή έδειξε τον χαρακτήρα της! Έξυπνη, ικανή να επιβιώνει σε οποιαδήποτε κατάσταση, αρχηγική με γυναικείο τρόπο, ζόρικη, αισιόδοξη, μαχητική, με μεγάλη αυτοπεποίθηση, δομημένη, αλλά και τρελοκομείο ταυτόχρονα. Μια ευχή και ένας μπελάς αυτό το παιδί!

Στο Δημοτικό θυμάμαι τις δασκάλες να με επιπλήττουν για την κόρη μου και ανατροφή της και στο γυμνάσιο - λύκειο να με συγχαίρουν για τον χαρακτήρα και τις επιδόσεις της. Ο καιρός κύλησε τα όνειρα πήραν σχήμα.

Πέρασε με άνεση στο Πολυτεχνείο στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς. Δεν ξέρω αν ήταν αυτό το όνειρό της… Δεν της άρεσε, αλλά ήταν περήφανη για την σχολή της. Βρήκε όμως τον δρόμο της και χάραξε πορεία! Ασχολήθηκε με θέματα που της άρεσαν, διακρίθηκε, συμμετείχε, απογοητεύτηκε, ενθουσιάστηκε όλα μαζί!

Σήμερα παρουσίασε την διπλωματική της με επιτυχία! Από Σεπτέμβρη συνεχίζει τις σπουδές της στο εξωτερικό για master's, αλλάζοντας κάπως κατεύθυνση…

Είμαι στην Αφρική τόσο μακριά, μα και τόσο κοντά, στο παιδί μου… Θα ήθελα να είμαι εκεί να την αγκαλιάσω. Την σημερινή χαρά θα την ζήσει με την παρέα της! Θα είμαι όμως εκεί στην ορκωμοσία της…

Ξέρετε πως δουλεύει το μυαλό... Πως κάνει κύκλους! Σήμερα θυμήθηκα, σαν να ήταν χθες, έναν άλλο Ιούλιο, χρόνια πριν, τον εαυτό μου, να παρουσιάζω την διπλωματική μου στην Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης, γεμάτη αισιοδοξία για το μέλλον, έτοιμη να βελτιώσω τον κόσμο ολόκληρο, ερωτευμένη με την ζωή, ερωτευμένη με τον Γ, μη γνωρίζοντας το τι θα ακολουθούσε, αλλά σίγουρη ότι θα ήταν κάτι καλό…

Ένας κύκλος που δεν σταματά. Έχω σχέση με την Αγγελική του τότε?

Η φίλη μου η Φοίβη, πάνω σε αυτό το ερώτημα, λέει « Όπως και νάχει όμως, όταν γυρίζω προς τα πίσω χαμογελάω! Δεν έχω καμιά αίσθηση ανεκπλήρωτου και αυτό νομίζω είναι που έχει σημασία! Και μέσα σ΄ αυτό το αίσθημα πληρότητας νομίζω ότι παίζει σημαντικό ρόλο η ύπαρξη των παιδιών!!» Και έχει απόλυτο δίκιο. Φοίβη μου σε ευχαριστώ!

Αναποδογυρισμένα κεκάκια πορτοκαλιού

Χαζεύοντας κατά καιρούς περιοδικά με συνταγές, διαλέγω διάφορα γλυκά ή φαγητά και ψάχνω ευκαιρία να τα δοκιμάσω! Βέβαια σπάνια τα κάνω όπως ακριβώς λέει η συνταγή... Πάντα κάνω κάποιες αλλαγές... Στο περιοδικό Food and Home (Απρίλης 09) είχα δει μια συνταγή, για μικρά αναποδογυρισμένα κέικ με πορτοκάλι, που πολύ μου άρεσε!
Μου άρεσε για τα απλά υλικά που περιείχε, γιατί ήταν εύκολο γλυκό, εμφανίσιμο, σε μικρές μερίδες, που σερβίρονται και δεν υπάρχει περίσσευμα την επόμενη μέρα, που πρέπει να ξαναρχίσω δίαιτα! Είπα λοιπόν να τα δοκιμάσω!

Η επιστροφή μου στην Ν Αφρική ήταν η ευκαιρία για ένα κέρασμα στους εδώ αγαπημένους φίλους μας! Μελέτησα την συνταγή, έκανα και κάποιες δικές μου αλλαγές και να το αποτέλεσμα!

Αναποδογυρισμένα κεκάκια πορτοκαλιού! 
Σιρόπι
150γρ ζάχαρη
100γρ νερό
2 κουταλιές μπράντι
1 μικρό φασόλι βανίλιας
30γρ μαργαρίνη
1 πορτοκάλι, όχι πολύ μεγάλο
Κέικ 
2 αυγά
70γρ ζάχαρη
1/2 κουταλάκι βανίλια extract
70γρ αλεύρι που φουσκώνει, κοσκινισμένο
100γρ κουκουνάρι
70 γρ λιωμένη μαργαρίνη και λίγη περισσότερη για τα φορμάκια
1 κουταλάκι τριμμένο ξύσμα πορτοκαλιού.

Έπλυνα καλά το πορτοκάλι και το έκοψα σε 6 λεπτές φέτες. Πρόσεξα να μην έχει κουκούτσια. Χώρισα το φασόλι της βανίλιας κατά μήκος και έβγαλα τα σποράκια που περιέχει. Σε ένα μικρό κατσαρόλι έβαλα την ζάχαρη, το νερό, το φασόλι της βανίλιας και τα σποράκια της και τα έβαλα να βράσουν, ανακατεύοντας να διαλυθεί η ζάχαρη. Μετά πρόσθεσα τις φέτες του πορτοκαλιού και το μπράντι και άφησα να βράσουν, σε χαμηλή φωτιά, μέχρι να μαλακώσουν τα πορτοκάλια (περίπου 15 λεπτά). Πρόσθεσα την μαργαρίνη και τα άφησα να βράσουν άλλα 5 λεπτά. Έβαλα την βανίλια και μοίρασα το μισό από το σιρόπι, σε 6 βουτυρωμένα ατομικά φορμάκια (ράμεκινς).
Το υπόλοιπο σιρόπι το κράτησα κατά μέρος.
Σε κάθε ράμεκιν έβαλα μια φέτα πορτοκαλιού και τα έβαλα στο ψυγείο, να κρυώσουν.
Ρύθμισα τον φούρνο στους 160 βαθμούς.
Χτύπησα τους σπόρους του κουκουναριού στο μούλτι, με το ξύσμα του πορτοκαλιού.
Σε ένα μέτριο μπολ χτύπησα με μίξερ πολύ καλά τα αυγά, με την ζάχαρη και την βανίλια. Όταν το μείγμα φούσκωσε και σχεδόν τριπλασίασε τον όγκο του, πρόσθεσα ανακατεύοντας με σπάτουλα το κοσκινισμένο αλεύρι, το μείγμα του κουκουναριού και την λιωμένη μαργαρίνη να ενώσουν.
Έβγαλα τα φορμάκια από το ψυγείο και μοίρασα σε αυτά την ζύμη. Πρόσεξα να μη τα γεμίσω ως επάνω, αλλά να αφήσω ένα περιθώριο ενός εκατοστού στο επάνω μέρος.

Έψησα τα κέικ στον προθερμασμένο φούρνο, για 30 λεπτά περίπου, με τις αντιστάσεις πάνω και κάτω, μέχρι να πάρουν ωραίο χρώμα και να ψηθούν καλά. Για να βεβαιωθώ πως ψήθηκαν, έκανα και την γνωστή δοκιμή, με την οδοντογλυφίδα.

Άφησα να κρυώσουν λιγάκι. Με ένα μαχαίρι ξεκόλλησα τα κεκάκια από τα ράμεκινς και τα αναποδογύρισα σε πιατάκια. Πάνω από κάθε φέτα πορτοκαλιού έριξα μια κουταλιά από το σιρόπι που είχα κρατήσει, για να γυαλίσουν ωραία!

Τα κεκάκια άρεσαν πολύ!

Μπορείτε αν θέλετε να φτιάξετε ένα κέικ σε ένα ταψάκι 20 εκ διπλασιάζοντας την δόση.

Επίσης, είναι ωραίο να σερβιριστεί με μια κουταλιά κρέμα γάλακτος ή με σαντιγί ή με κάσταρντ, ή με κρέμα παγωτό!

Δοκιμάστε τα!