Μήνες τώρα έχω σιγήσει… Όχι μόνο από τούτο το μπλογκ. Γενικά
το έχω βουλώσει.
Τους λόγους σε γενικές γραμμές τους ξέρετε! Η κρίση μας έχει
συναντήσει όλους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και μας τάραξε τα νερά! Το
πλαίσιο άλλαξε και ο καθένας πρέπει να προσδιοριστεί από την αρχή. Να
προσδιοριστεί σε ένα περιβάλλον, που με γρήγορους ρυθμούς μεταβάλλεται.
Δεν ανήκω σε οικογένεια χαμελαιόντων, ώστε να πετυχαίνω την
αυτόματη προσαρμογή στις περιβαλλοντικές και λοιπές συνθήκες, μόλις αυτές
συμβούν… Δυσκολεύομαι, υποφέρω… Ψάχνω για λύσεις μέσα σε συνθήκες κοινωνικής και προσωπικής απομόνωσης.
Και δεν μπορείς να βρεις λύσεις, αν δεν σταθείς κριτικά
απέναντι στις πράξεις σου! Και μια και είμαστε στο μπλογκ αυτό, σας αναφέρω στα σύντομα την κριτική μου, αποκλειστικά και μόνο για αυτά που εδώ κάνω, ή δεν κάνω...
Μπούκωσα από τις πολλές συνταγές! Σε μια εποχή που τα
νοικοκυριά, σύμφωνα με έρευνες που γίνονται, λιγοστεύουν τις δαπάνες για αγορές στο σούπερ
μάρκετ (και όχι μόνο), πώς να προβάλλεις στο μπλογκ σου τι έβαλες εσύ στην
κατσαρόλα σου? Και μάλιστα όταν δεν γράφεις για τις φακές που μαγείρεψες, την
λύση της καθημερινότητάς σου, αλλά για το ιδιαίτερο κατιτίς, που κάποιες
στιγμές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν επιδεικτική κατανάλωση. Οι συνταγές που ανέβαζα δεν ήταν δα και πολύτιμες
οικογενειακές ή τοπικές συνταγές, που θα ήθελα να καταγραφούν, για να μη
χαθούν. Κάποιες φορές οι συνταγές ήταν μια προβολή ικανοτήτων, γνώσεων,
γούστου! Θέλω να είμαι πιο απλή! Προφανώς συνεχίζουμε να τρώμε! Προφανώς η
παρέα γύρω από ένα καλομαγειρεμένο φαγητό είναι ιερή και συντελεί στην καλύτερη
επικοινωνία, συντροφικότητα, κουβεντούλα! Προφανώς το φαγητό βοηθάει την
οικογενειακή ζωή και την κοινωνική, αλλά ας μην υπερβάλουμε!
Φοβάμαι ακόμα ότι η παρουσίαση των φωτογραφιών από ταξίδια αποτελεί
και αυτό μια πρόκληση. Δεν έχει σημασία κάτω από ποιες συνθήκες έχουν προκύψει.
Βέβαια, οι εικόνες συχνά είναι έντονο ερέθισμα για νέες σκέψεις και για
πράξεις! Οπότε αυτό αξίζει! Άλλωστε οι φωτογραφίες είναι η μόνη δραστηριότητα που
συνεχίζει να με ενδιαφέρει.
Για τις κατασκευές? Αυτές και αν χρειάζονται δημιουργική
διάθεση και φαντασία! Έχω ένα αίσθημα ότι μου στέρεψαν και τα δυο. Το παλεύω όμως
σταθερά να έρθω στα ίσια μου! Θα τα καταφέρω, πού θα πάει!
Αναρωτιέμαι λοιπόν συχνά αν έχει λόγο ύπαρξης το ιστολόγιο αυτό…Έχει, όχι τόσο λόγω της θεματολογίας του: Η επαφή μου με εσάς είναι που μετράει! Κάποια μηνύματά σας με συγκίνησαν! Μου λείψατε! Επίσης πίσω στο μπλογκ με έφερε η ζωγραφιά της μεγάλης κόρης μου! Η πρώτη της ελαιογραφία που ζωγράφισε και μου χάρισε στην γιορτή μου, με θέμα "Λεμόνι και κανέλα"!
Όλη αυτή η περίοδος της σιωπής ήταν σε ένα βαθμό περίοδος επώασης.
Γυρεύω να βρω νέες αναφορές και στο πλαίσιο αυτό να επαναπροσδιορίσω το
περιεχόμενο αυτών των σελίδων. Διψάω για έμπνευση! Θέλω να βρω ξανά την
αισιοδοξία μου, να διώξω τον φόβο και την μοναξιά μέσα από ένα ουσιαστικό όραμα, νέες ιδέες, νέες
εικόνες και να τα μοιραστώ μαζί σας!
Δεν μπορώ να υποκριθώ ότι τίποτα δεν με έχει αγγίξει, ότι τα καταφέρνω
μια χαρά… Απλά το
παλεύω!
